Wind II
Gebrek aan oriëntatievermogen is een eigenschap die vooral bij vrouwtjesdieren kan worden geconstateerd. Zo ook bij de Mammoeten. Het waren dan ook voornamelijk vrouwtjesmammoeten die bij ‘de Zwarte Vlaag’ - zoals de geboorte van de wind in de Mammoetgeschiedenis was gaan heten- stierven. Feitelijk wat er maar één vrouw in de gehele Mammoetpopulatie die de gebeurtenis had overleefd. Zij had niet gezien dat iedereen stil was gaan staan, en was blijven rennen tot zij door haar poten zakte, ontdekte dat zij alleen was en in slaap viel.
Hoewel de kortzichtigheid van de Mammoeten nu was opgelost -de meeste dieren waren tot rust gekomen, maar de lucht bleef onrustig- deed zich zo een nieuw dilemma voor. Uitsterving.
Vastberaden trokken de Mammoetmannen met hun slurf tegen de wind in de wereld over, op zoek naar de laatste Mammoetvrouw die volgens ingewijde bronnen nog ergens rondliep. De mannen noemden haar Michelle en fantaseerden ’s avonds voor het slapengaan hardop over hoe zij eruit zag, wat een overtuigende openingszin was en wie zich als eerste mocht reproduceren.
Michelle op haar beurt zocht, met haar slurf tegen de wind in, naarstig naar het gezelschap van haar vriendinnen. Na een paar maanden werden de criteria versoepeld en vond ze het ook geen probleem een Mammoetman tegen te komen, als het maar niet zo’n macho was.
Uiteindelijk werd Michelle gevonden in wat inmiddels Groot-Brittannië heet, door Neville Hollingworth en Mark O’Dell, vlak voordat een paar macho’s een nieuwe snelweg over haar schedel wilden aanleggen.
Om een lang verhaal samen te vatten: de Mammoeten stierven uit. Dit bracht enorme instabiliteit teweeg in de voedselketen, waar de Mammoeten op de eerste plaats hadden gestaan. Omdat zij geen gebruik hadden gemaakt van hun toppositie en zich bij het eten beperkten tot groenvoer, voelden de andere dieren zich ethisch genoodzaakt ook alleen planten en grassen te eten. Maar met het uitsterven van de Mammoeten ontstond er een nieuwe strijd om de eerste plaats. Wat begon met onschuldige spelletjes om wie het snelst was of het indrukwekkendst brullen kon, liep om nog onverklaarde redenen uit op een wedstrijd wie het meeste bloed kon vergieten. Wie daarbij de score bijhield was niet duidelijk.
De lucht, die aan de Zwarte Vlaag een nerveus karakter had overgehouden, kon ook deze nieuwe gruwelen niet aanzien. Zodra zich een nieuwe bloedronde voordeed, of zelfs maar dreigde te ontstaan, draaide hij de andere kant op. Maar de wedstrijd verspreide zich over de continenten en waar de lucht ook rust zocht, overal werd gejaagd, gebroken en vergoten. Daarom waait een verdwaasde lucht nu nog over de aarde, tot hij een plek vindt waar het rustig is. Of tot de aanblik van het bloed is gewend.
