Met open ogen
Terschelling en Amsterdam Centraal veranderen in een levend decor in deze interactieve video-tour. Naar een concept vam Judith Hofland.
Ben je nieuwsgierig? Gewillig? Geduldig...
Argwanend? Bang, misschien, dat je mee moet spelen, dat je het niet gaat snappen?
Maar er valt niets te snappen.
Er is geen verhaal. Dit is een gewoon moment op een gewone dag in juni. Wat jou gaat overkomen, is niets dat je niet iedere dag zou kunnen overkomen.
Kijk recht voor je uit. Je neemt de iPod in een hand. Houd het scherm voor je gezicht.
Eén oog voor het scherm, één oog voor de wereld.
Zie je het verschil?
Ik zat hier drie dagen geleden ook. Precies op de plek waar jij nu zit. Schuif eens iets naar rechts. Andere rechts.
Ja, hier. Precies hier.
Ik vraag me altijd af hoeveel mensen hier eerder hebben gezeten. Wat zij hier toen zagen, wat ze daarbij dachten. Wat ze achter hebben gelaten in het hout.
Kun je de overkant zien? Geruststellend vind ik dat altijd. Land in zicht. Als je het kunt zien, weet je tenminste zeker dat het er nog is. Wat daar dan allemaal gebeurt weet je niet, maar daar denk ik dan maar niet over na.
En nu zit jij hier.
Een iPod in je handen. Een koptelefoon op je hoofd.
Bij een kleine, drukke jachthaven op Terschelling. Met daar links-
De aangemeerde mannen die in hun witte polo's en hun dobberende, natte, jongensdroom hun mast strijken...
Met achter je de speeltuin waar kinderen zich in hun spel verliezen.
Waar moeders zich verloren hebben...
En voor je... De zee.
Kom, we gaan verder.
Je staat op. Je kijkt op het scherm en zoekt waar je heen moet.
Niet te snel...
Volg het tempo van de voetstappen.
